Hin óumflýjanlega endurreisn bloggsins ... míns

Það er kominn tími á nýja tíma í bloggheimum!

Og þá er undirritaður auðvitað að tala um þá afkima þeirra þar sem Vonbrigðin hafa legið sjálfdauð og úldin síðustu árin. Faðir Vonbrigðanna hefur svo sem ekki hugmynd um hvernig umhorfs er í téðum afkima en e-ð segir honum að þar sé ekki beinlínis blómailmur eða gróðurangan hvers konar í lofti. Ef hann kæmist nokkurn tímann þangað til að upplifa stemminguna, sem hann stefnir auðvitað á (sjá þetta), þá býst hann við að þar sé bloggdaunn mikill, pest af hálfdeyjandi bloggum og rotnandi blogglík liggi þar sem hráviði. Mörg hafa jú bloggin farið yfir móðuna miklu og eru Vonbrigðin þar engin undantekning. Þau áttu langan og kvalarfullan dauðdaga en voru að lokum úrskurðuð látin í aprílbyrjun 2008 eftir að hafa lengi legið í dái. Syrgjendur voru fáir og var faðir Vonbrigðanna þar alls ekki á meðal.

En hafandi horft upp á löngu tímabært lát Vonbrigðanna hefur undirritaðan þó við og við langað til að leggja fingur á lyklaborð og blogga eins og fjandinn sjálfur væri á hælum hans. Ekki þó til þess að gráta yfir „hinu hræðilega hlutskipti“ bloggsins, eða til að tala um þá gömlu góðu daga þegar allir blogguðu tóma þvælu í stað þess að pósta tóma þvælu á fésbókina eins og nú er móðins. Nei, undirritaður hefur bara alltaf kunnað vel við sig í bloggheimum. Honum fannst þetta vinalegur staður og fallegur, og raunar miklu huggulegri heldur en harður heimur fésbókarinnar, sem hann ástundar þó líka eins og siðuðu fólki er sæmt. Kannski er þetta bara sáraeinföld nostalgía, söknuður eftir löngu liðnum árum áhyggjuleysis og barnæsku, þegar fólk bloggaði af ánægju og gleði og allt var gott og undurfallegt?

Nokkrum sinnum á liðnum árum hefur faðir Vonbrigðanna því reynt að vekja með sér áhuga á að taka upp fyrri iðju til að svala fortíðarþránni, en yfirleitt með takmörkuðum árangri. Núna þykist hann þó aftur hafa náð að stökkva á blogglestina, sem heldur áleiðis til blogglands. Eina vandamálið er að líkt og svo víða annars staðar í lífinu skilur undirritaður ekki stafkrók í lestaráætluninni og hefur því ekki minnstu hugmynd um hvort hann komist nokkurn tímann á leiðarenda.

Þá er gott að hafa í huga, að það er ekki áfangastaðurinn heldur ferðin sjálf sem skiptir mestu máli.