sunnudagur, 2. nóvember 2003

Þá er Helginn laus undan oki síða hársins, sem alltaf flækist fyrir manni og er til ama og eintómra leiðinda. Er ég tók til við borðtennisleik niðri í skóla í síðustu viku neyddist ég m.a.s. til að setja hár mitt í tagl, þótt ég hafi fyrir löngu svarið þess heitan eið að gera það aldrei nokkurn tímann. Heima fyrir er sótt stíft að mér að láta skera hár mitt en ég neita alltaf. Það er nú samt spurning hvort maður eigi að láta sig hafa það og kíkja aðeins til rakarans ...

Engin ummæli: