Stjörnufræðingarnir á Mogganum láta ekki að sér hæða. Í dag birta þeir nýstárlega lýsingu, svo ekki sé meira sagt, á kenningunni um miklahvell:

„Kenningin um miklahvell er í stórum dráttum þannig, að alheimurinn hafi byrjað með gríðarlegri sprengingu og síðan hafi umhverfið kólnað og allt hafi verið dimmt. Um 300 árum eftir miklahvell fóru stjörnur og vetrarbrautir að myndast.“

Já, mér þætti gaman að vita hvaða umhverfi hafi kólnað, var það umhverfi alheimsins? Já, og hversu dimmt var og hvenær varð svona rosalega dimmt? Þetta væri álíka og að lýsa germönsku hljóðfærslunni svona:

„Germanska hljóðfærslan fólst í stórum dráttum í því, að germani hafi byrjað að segja f í staðinn fyrir p og síðan hafi hinir lært það og allir hafi dreift sér. Í kringum Kristsburð fór germanskan síðan að greinast í norður-, vestur- og austur-germönsku.“

Sem sagt: Allar staðreyndir vissulega góðra gjalda verðar, en lýsingin í heild sinni sorgleg.

Að undanskildum þessum seinasta hluta um miklahvell, er greinin hins vegar alveg ágæt. Enda bein þýðing á þessari ágætu grein á AP. Reyndar er þýðingin ekki beinni en svo að „objects“ er þýtt sem „hnettir“. Þess vegna virðast vísindamennirnir vera svona ótrúlega vitlausir að ætla að leita á myndunum að „þeim hnöttum, sem lengst eru í burtu“ á meðan illmögulegt er að greina fjarlægustu vetrarbrautirnar á myndunum (hvað þá hnettina).

Fyrir þá sem vilja lesa um málið í heild sinni má nálgast upprunalegu umfjöllunina á síðu Hubblesjónaukans.