Ég man þegar ég var lítill og það voru ekki komnir stanzrofar í strætisvagna að þá þurftu farþegar alltaf að kalla fram í vagninn til bílstjórans ef þeir vildu fara út á næstu stoppistöð.

Á þeim tíma var ég nýfluttur á Lynghagann og tók því alltaf fjarkann sem gekk í þá daga eftir Hjarðarhaganum. Ég var hins vegar svo feiminn að ef ég var ekki einn í vagninum þá þorði ég aldrei að kalla fram í vagninn og biðja um að fara út. Þannig beið ég alltaf eftir að e-r annar kallaði fram í vagninn fyrir stoppistöðina mína og ef það gerðist ekki þá hélt ég einfaldlega áfram með vagninum þangað til ég komst út.

Þau voru ófá skiptin sem ég endaði niðri á Lækjartorgi.