Í gærkvöldi hitti ég e-n mesta töffara landsins, Eymund Magnússon, á góugleði VG. Á skemmtunina voru fjölmargir mættir og þótt ýmsir hafi gert tilkall til titilsins „töffara samkomunnar“ var Eymundur tvímælalaust langsvalastur.

Eymundur fæddist árið 1913 og byrjaði í pólitík snemma á fjórða áratugnum, þá hjá Einari Olgeirs og Brynjólfi Bjarna í Kommúnistaflokknum. Eftir að hafa verið rekinn úr Menntaskólanum í fjórða bekk fyrir pólitík (!) fór hann utan árið 1934. Fyrst lá leiðin til Danmerkur, en síðar dvaldist hann þrjú ár við prentnám í Moskvu. Það var á þeim árum þegar hreinsanir Stalíns innan Kommúnistaflokksins voru að hefjast en þrátt fyrir þær lét hann vel af Sovétdvölinni.

Eymundur ber aldurinn afar vel með sér, þótt ekki sé meira sagt. Hann sagðist hafa þekkt langafa minn, Sverri Thoroddsen, ágætlega enda báðir miklir vinstrimenn. Ég reyndi eftir fremsta megni að toga e-ð upp úr honum um pólitísk hitamál á fyrri hluta aldarinnar. Þegar ég spurði hann um Gúttóslaginn '32 kom í ljós að hann hafði, ásamt nokkrum öðrum menntaskólapiltum, skrópað í skólanum og mætt á staðinn.

Ég hélt ég yrði ekki eldri! Þetta er e-ð það flottasta sem ég hef gert, að tala við mann sem tók þátt í Gúttóslagnum fyrir meira en 70 árum. Þeir eru nú varla margir eftir...

Loks kom í ljós að ég er með dótturdóttur Eymunds í skóla, Steinunni Þyri Þórarinsdóttur. Hún getur þar af leiðandi ekki verið annað en töffari (vissi það svo sem fyrirfram enda er hún góð vinkona Unu töffara).