Í gær fór ég til Akureyrar þar sem ég hafði víst tekið að mér að sitja uppi á sviði í e-i keppni. Það tókst, eftir því sem menn segja, bærilega.

Gærdagurinn var annars ágætur. Flugið var skítsæmilegt, hristist helst til mikið þegar lent var á Akureyri. Fyrir heimflugið greip ég því til fyrirbyggjandi aðgerða á flugvellinum og fólust þær í því að innbyrða eina töflu af parasetamóli og skola henni niður með lakkríshóstamixtúru (oxeladíni). Get á engan hátt mælt með þeirri blöndu.

Strax eftir komuna norður héldum við niður í bæ þar sem við borðuðum á Crown Chicken. Hammarinn og fröllurnar þar stóðust fyllilega væntingar mínar og voru mun betri en pítsan á Greifanum sem ég innbyrti eftir keppni. Sjónvarpið hafði lánað okkur bílaleigubíl til að komast ferða okkar og nýttum við okkur það m.a. til að fara í sund og rúnta aðeins um bæinn. Kunnum við Sjónvarpinu bestu þakkir fyrir.

Við enduðum svo norðandvölina á Hrafnagili frammi í Eyjafirðinum hjá foreldrum mömmu, og var það hápunktur ferðarinnar. Þau tóku stórglæsilega á móti okkur með möndlulíkjör og konfekti sem við Atli, Helgi og Sverrir Teits gerðum ágætis skil. Í tilefni af veru okkar, og til að rifja upp gamla tískustrauma, dró amma fram 30 ára gamla mynd af móðurbræðrum mínum, Snæbirni, Baldri og Dóra. Á myndinni eru þeir allir með vel sítt hár og líkist Helgi liðsstjóri ískyggilega Baldri en ég er alveg eins og nafni (fyrir utan gleraugun sem hann ber).